8 Ekim 2015 Perşembe

Büyümekten korkmak...



Ben erken olgunlaşıp geç çocuklaşan bir kızım. Hemen size anlatayım. Dün annem yeni bir dizi açmış nasılmış diye izlemeye başladı. 7 8 yaşında bir kızın annesinin öldüğünü söylemeye çalışıyorlar ve kız sürekli kabullenmeyip ortalığı ayağa kaldırıyor. Dönüp anneme dedim ki anne babam öldüğünde ben 4 yaşındaydım. Daha ölümü bile bilmiyordum. Bana nasıl anlattında ben anladım,  diye sordum.  
Sana sadece babanın öldüğünü ve bundan sonra bizimle olamayacağını söyledim ve ve sende anladın. Sen hep anlardın hissederdin,  dedi.
Evet anlardım ben olgun bir çocuktum. Annem benimle hep karşısında yetişkin birisi varmış gibi konuşurdu. Zorluk çıkarmazdım. Allah tarafından bir olgunluk sakinlik vardı ama daha sonralarda bu olgunluk bana ağır geldi galiba. Çocuksulaştım. Büyüdükten sonra çocuksulaştım. Hemde öyle böyle değil. Her insanın içinde çocukluk vardır ama bende fazlaydı. 
Ben şimdilerde koşup terlemeyi annem kızmasına rağmen terli terli su içmeyi istiyorum. Kış yerine yazı sevip dondurmadan sonra su içmeyi bırakmayı istiyorum.  İstop oynayıp mızıkçılık yapmayı bütün gün çizgifilm izlemeyi istiyorum.  Ciddi konularda bana sen daha küçüksün diyip beni kızdırmalarını ve büyüklerin işine karışmamayı istiyorum. 

İstiyorum ama istiyorum işte yaa.
Bugün yağmur yağdı.  Ve ben yağmuru hiç sevmezdim. Hele yağmurda ıslanmayı hiç mi hiç sevmezdim.  21 yaşındayım ve bugün o yağmur benim içimi ferahlattı. Korktum. Bir an için büyümekten çok korktum. Yine o olgunluğa dönmekten korktum. Çünkü yağmur büyüklerin dertlerini yıkandığını hissettiği ve acılarını örttüğü bir perdedir bence ve ben bu huzurdan endişelenip büyümekten korktum...

2 yorum:

  1. Canım benim ya nasıl güzel yazmışsın yine.Derinlerde bir yerde hissedebiliyorum senin kadar olmasa da tabii hislerini ve en çok da korkularını.Aslında yaşadıklarının altında yatan ve seni böyle düşünmeye iten büyümekten korkutan olgunlaşmak değil,olgunlaştıkça canının yanmasından,acı çekmekten uzaklaşmak için büyümeyi reddedip çocuksulaşma isteğin.Erken olgunlaşan herkes az biraz yaşar bu korkuyu.Ama merak etme insan büyüdükçe içindeki çocuk hiç büyümüyor ve aksine bazen aynı sende olduğu gibi daha da çocuklaşıyor.Her şeye rağmen büyümek güzeldir kayıplarımız,acılarımız,eksikliğini hissettiklerimiz olsa da çünkü onlar seni sen yapar,bugüne hazırlar.Duymayı yine de istiyorsan söyleyeyim sana daha çok küçüksün ve o içindeki çocuk sen isteyene kadar da hiç büyümeyecek :)

    YanıtlaSil
  2. Aynen hislerime tercüman olmuşsun büyümekten çok büyüdüğümde yaşayacağım sıkıntılardan korkuyorum. O sıkıntıları keşke hiç birimiz görmesek ama mecburuz işte bende kaçınılmaz olarak korkuyorum işte :(

    YanıtlaSil